مىنماييم . ( 1 ) رجوع به امام حسين عليه السّلام در فتوا امام حسين عليه السّلام از مراجع فتوا در جهان اسلام بود و بزرگان صحابه در مسائل دين به آن حضرت رجوع مىكردند ، از جمله كسانى كه از آن حضرت استفتا نمودند ، عبد اللّه بن زبير بود كه از ايشان استفتا نمود و گفت : « يا ابا عبد اللّه ! چه مىگويى در مورد رهايى اسير ، به عهده چه كسى است ؟ » . امام عليه السّلام به وى پاسخ داد : « بر عهدهء كسانى است كه به آنها كمك كرده و يا در كنار آنان جنگيده باشد . . . » . بار دوّم از او پرسيد : « يا ابا عبد اللّه ! چه وقت بخشيدن به كودك واجب مىشود ؟ » . حضرت عليه السّلام به وى پاسخ داد : « هر وقت ( پس از تولد ) گريه كرد ، بخشيدن و روزى دادن به وى واجب مىشود » . بار سوّم از آن حضرت در مورد ايستاده نوشيدن پرسيد و امام دستور داد تا ماده شترى از آن او را بياورند و بدوشند ، پس آن حضرت ، ايستاده از آن نوشيد و به وى داد « 1 » . ( 2 ) « ابن القيم جوزى » گفته است : « ديگر باقيماندگان از صحابه از اهل فتوا عبارت بودند از ابو الدرداء ، ابو عبيدهء جراح ، حسن و حسين « 2 » » . مسلمين در مسائل حلال و حرام به آن حضرت مراجعه مىكردند و احكام اسلام و آداب شريعت را از او مىگرفتند ، همچنانكه به پدرش مراجعه

--> ( 1 ) الاستيعاب 1 / 398 . ( 2 ) الاعلام 1 / 12 .